Aarde
december 2008
Plat gezegd de derde kluit materie vanaf de Zon gerekend. Een planeet waar fysiek leven mogelijk is. Voor de eenvoudige observator staat de aarde stil en draaien zon, planeten en sterren om de aarde heen. Lange tijd is dit de enige mogelijke visie geweest en op basis daarvan kwamen schouwers als Aristoteles op een kosmologie waar de aarde in het centrum stond met vele hemelse sferen daarom heen. Buiten die sferen bevond zich het domein van God en onder de aarde, in het duister en de brandende hitte, bevond zich de hel. Een nette ordening, waarin de aarde een centrale en belangrijke plaats heeft. De wetenschap en de verlichting hebben dit beeld onhoudbaar gemaakt. We weten nu dat het universum zich naar alle kanten uitstrekt en dat de aarde een nietig stofje is dat allereerst om de eigen zon rondcirkelt. Vervolgens heeft het zonnestelsel zelf een onbeduidende plaats in een cyclische beweging in een gigantische spiraalnevel, het melkwegstelsel, waarvan er ontelbaar veel van zijn. Wat is hierin de Aarde? En wat is dan nog de mens?
Het geocentrisch wereldbeeld volgens Aristoteles. Buiten het firmament bevond zich de godenwereld.
Veel openbaringen over de Aarde, de kosmos en de mens daarin zijn ontstaan voordat wetenschap zich een beeld kon vormen over de fysieke werkelijkheid. Een openbaring is een signaal dat zich wel altijd voor verwoording moet bedienen van taal en bijbehorende concepten uit de contemporaine cultuur. Oude openbaringen over de Aarde voldoen niet meer goed. En met voor ons onzinnige beelden dreigen ook mogelijke essentiële onderdelen daarin te worden geridiculiseerd. Door de teksten van de openbaringen heen, moeten we ons een eigen hedendaags beeld vormen van de essentie. Onderstaand traktaat benadert op verschillende wijzen het fenomeen Aarde.
Inhoud:
De Aardse Hel
De Hemelse Aarde
De Bijenkorf
De Grote Natuur
De Kleine Natuur
De Aardse Hel
Waarschijnlijk vanuit de gnostiek en de Griekse filosofie, is er in het westerse gedachtegoed een beeld ontstaan dat de Aarde een kwalijke plaats is. Een kluit materie, die genadeloos getemd en geëxploiteerd dient te worden. Zelfs het positief klinkende "rentmeesterschap" dat de christelijke politiek adverteert over de positie van mens ten opzichte van de aarde, getuigt van de ondergeschikte rol die de aarde wordt toegedacht. In de gnostische Sethiaanse mythe schept de Aeon Sophia zonder medeweten van God de Vader de demiurg Jaldabaoth, ook wel Sakla genaamd (de Dwaas), die vervolgens de wereld schept en de mens naar het evenbeeld van God. God de Vader grijpt in en voorziet deze mens van Zijn Licht, de Goddelijke geest, zodat de mens en de ongelukkige schepping door dit licht deel uit zou kunnen maken van de goddelijke volmaaktheid. (Nag Hammadi Codex, het geheime boek van Johannes. [S.J.4]) In andere varianten komt de Aarde er misschien iets beter van af, maar het blijft een imperfect oord van duisternis.
Voor de oude Egyptenaren was de Aarde een hel voor verdoemden en sterfelijken. De bestemming van de mens is ergens bij de sterren na dit leven.
Voor boeddhisten en in mindere mate ook voor hindoes bestaat een even ongunstige kijk op de aarde en dit strekt zich ook uit tot het leven in het algemeen. Leven is lijden en de manier om hieraan te ontsnappen is allereerst niet meedoen aan het normale biologische leven van voortplanting, waardoor je mogelijke kinderen groot leed bespaart en vervolgens door meditatie het verlangen doven. De aarde is een illusie, die door onwetendheid en verlangen in stand wordt gehouden.
Veel van dit gedachtegoed lijkt te zijn ontstaan in de spiltijd [K.A. ], een periode van grote maatschappelijke omwentelingen en dus onzekerheden en conflicten, die duurde van circa 800-200 voor Christus. Voor de gnostici geldt iets dergelijks. De joden in de diaspora van de eerste eeuwen na christus zagen zich geconfronteerd met de vernietiging van hun centrale tempel, de vernietiging van hun religie en achtervolging van hun etnische groep. Vanuit een leven met veel lijden is een constructie van een ideale permanente ‘hemel’ en een ongelukkige ‘aardse hel’ goed psychologisch te verklaren. Heerlijk om een een zalige hemel na het ongelukkige leven te kunnen verwachten met een Vader die voor je zorgt, zonder pijn, ziekte en armoede.
Tussen de brokstukken van deze reductionistische evaluatie blijft er echter iets overeind; er is kennelijk een ‘iets’ dat het leven observeert en niet altijd tevreden is met hoe in het aardse bestaan zaken natuurlijk georganiseerd zijn. Mensen kunnen mededogen opbrengen voor andere wezens. Mensen kunnen in gedachten en soms ook handelen de natuurlijke krachten van eigen gewin trotseren. Mensen kunnen tenslotte religieuze ervaringen ondergaan die het aardse bestaan tijdelijk opheffen en waarin het grotere spirituele geheel zich openbaart. De natuur of de natuurlijke gang van zaken blijken dan een deelaspect te zijn en ogenschijnlijk onrechtvaardige zaken krijgen een rechtvaardiging in een groter geheel.
In deze laatste observatie spelen groter geheel, rechtvaardigheid en mededogen een belangrijke rol. In mededogen wordt naar een andere zijnswereld gereikt waar andere belangen en doelen kunnen en zullen leven. Begrip over de ander en de intenties van de ander is de opstap naar mededogen. Hierdoor wordt de eigen leefwereld opgerekt naar een hoger plan waarin ook de ander een plaats kan hebben. Deze verklaring hangt nauw samen met de idee van het holisme. En dat wat een sprong kan maken naar een hogere (=meer omvattende) zijnswereld zouden we met geest aan kunnen duiden. Boeddha en christelijke heiligen (st Maarten, st Clemens) wijzen mededogen aan als springplank naar hoger bewustzijn.
De Aarde kan gezien worden als een holon waar ieder levend wezen deel van uit maakt. De aarde als holon maakt weer deel uit van omvangrijkere holons. Een idee dat in de Scheppingsstraal uitgewerkt is. Het lijkt erop dat wij mensen niet gevangen zitten in het wel en wee van een biologisch bestaan binnen een aarde-holon, maar ons kunnen vereenzelvigen met andere en omvangrijkere holons. Daarvoor is een interne stemvork nodig: de Geest. Is dan de aarde een poel van verderf waaraan we moeten ontsnappen? Waarom is deze kosmische constructie zo ontstaan ?
De Hemelse Aarde
Via Maria of andere moeder-godinnen vereert menigeen direct of indirect de Aarde en verzoekt om kleine en grote wonderen om het dagelijkse bestaan te verzachten. De aarde is een hemelse entiteit, een goddelijke prinses. Leo Armin noemde de Aarde 'The Blue Princess' naar een Islamitische referentie [L.A.3] en classificeert haar als een Aquamarijnen entiteit. Aquamarijn (Blue Emerald) staat voor het 10e bewustzijnsniveau van een systeem van 16 bewustzijnsniveaus in de schepping ( Template). Het schaart Haar tussen de heiligen.
De Aarde kunnen we op waarde proberen te schatten door enerzijds dieper in te gaan op het bewustzijnsniveau Aquamarijn en door anderzijds de natuur te leren begrijpen. De natuur is de meest zichtbare expressie van de Hemelse Aarde. In de volgende paragrafen 'De Grote Natuur' en 'De Kleine Natuur' gaan we hier verder op in. De onderstaande uiteenzettingen maken gebruik van het moeilijk te doorvorsen model van de Template van Leo Armin; dit geldt met name voor de hogere lagen, maar het gebruik van dit model maakt het mogelijk dit op een beknopte wijze te doen.
Aquamarijn vormt met de bewustzijnslagen Saffier en Groene Smaragd een drie-eenheid [L.A.3]. Zij zijn niet los van elkaar te zien. De sleutelwoorden die bij Aquamarijn, Saffier en Smaragd passen zijn respectievelijk 'wijsheid' (voetnoot 1), 'gerechtigheid' en 'mededogen'. Gerechtigheid en mededogen zijn twee kanten van dezelfde medaille genaamd 'wijsheid'. Gerechtigheid klinkt meedogenloos, en zal op zijn tijd ook hard overkomen, maar gerechtigheid vraagt om het maken van onderscheid en met het maken van onderscheid wordt erkenning gegeven aan zaken. Niet alles is egaal, niemand is dezelfde. Erkenning is een van de meest fundamentele behoeften van het menszijn (voetnoot 2). Gerechtigheid vraagt om erkenning en erkenning impliceert mededogen (in de definitie in de Tafelen) (voetnoot 3). Erkenning is in essentie het zien van wat en hoe iets of iemand in wezen is. Gerechtigheid is te vinden in zeer aardse uitdrukkingen als "Wat je zaait zul je oogsten" of "Wie zaait zal oogsten" en "Wie de schoen past trekt hem aan" . Hierin schuilt de essentie van erkenning, het zien wat iemand in wezen is en dit dan teruggeven en een plaats geven. Hierin is geen plaats voor valse sentimenten of romantiek. De criteria in de goddelijke Saffier kunnen wel eens anders zijn dan menselijke culturele standaarden. Het vraagt om wijsheid om kaf en koren te scheiden en ieder zijn/haar plaats te geven in het universum. Dat maakt het Aarde-wezen hemels en dit heeft niets van doen met onze romantische ideeën over een 'lieve Vader' in de Hemelen die voor ons zorgt en andere menselijke cultureel en psychologisch bepaalde projecties.
voetnoot 1: Het was Sophia, 'Wijsheid' die volgens verschillende gnostische mythen direct of indirect de Aarde schiep en het leven daarop.
voetnoot 2: Charles Taylor, Multiculturalism, Examining the politics of Recognition, Princeton 1994, blz 64 e.a.
voetnoot 3: Boeddha zegt: "Wijsheid is mededogen en mededogen is wijsheid"
de Bijenkorf
Met de voorgaande paragrafen is nog niet verklaard waarom de Aarde is zoals zij is en wat wij mensen daar dan doen. Met de artikelen Reďncarnatie, Geest, Template, Morele Oordeelsvorming en Geboorte als achtergrond is de volgende theorie (zie voetnoot 4) te begrijpen:
Met de geboorte van een mens komt een geest op aarde, die tijdens een leven een tweede geest ontwikkelt die persoonlijk is en samengesteld wordt uit de substantie geest met de ingrediënten die toegeschreven kunnen worden aan de verschillende bewustzijnsniveaus. Een mens is een geboortekamer voor een geest. Een mens wordt dus tweemaal geboren( voetnoot 5); eenmaal als vergankelijke kraamkamer bestaande uit fysiek lichaam, ziel en geest en een tweede maal (als alles goed gaat, er is geen garantie) als eeuwige unieke geest met een mogelijke bestemming ergens in dit universum.
De Aarde is dus als een moeder, of eerder als een bijenkorf; huis voor de geboorte van onnoemelijk veel leven in de schepping. Weerstand, het leven en het verlangen zijn de ingrediënten voor het groeien, onvermijdelijk, noodzakelijk en een (achteraf te ervaren) zegen.
Voetnoot 4: Theorie in Griekse betekenis (theoria) is een inzicht als een openbaring verkregen door schouwen. Theorie in Latijnse en de latere Verlichte betekenis, is een hypothese die door waarneming (onderzoek) verder onderbouwd moet worden. Aan de lezer de keus.
Voetnoot 5: De term 'twee maal geboren' wordt door de hindoe gebruikt voor leden van de drie hoogste kasten in de samenleving. Van oorsprong, althans zo wordt deze term in de veda's begrepen, alleen van toepassing op Brahmanen van een zekere spirituele grootheid. Ook de godsdienstpsycholoog William James gebruikt deze term. Hiermee worden diegenen aangeduid die door een religieuze ervaring als het ware in een nieuw betekenisvol leven terecht zijn gekomen.
De Grote Natuur
Met de Grote Natuur wordt het wezenlijke van de natuur bedoeld, als een moeder-deva van de gehele biologische natuur. De Aarde wordt in haar expressie het meest herkend in de Natuur. De Grote Natuur moet niet identiek gesteld worden met het Aarde-wezen. De kwaliteiten die toegekend kunnen worden aan de Aarde zoals wijsheid en mededogen, zijn niet aanwezig in de Grote Natuur. Al wat in het domein van het Aarde-wezen tot expressie komt is van een lagere orde. De eerste orde onder het trio Aquamarijn, Saffier en Smaragd is Agaat, het domein van de onveranderlijke en wetmatige ordeningen. Agaat is als een veiligheidscapsule of beschermende ozonlaag voor alle activiteiten en ontwikkelingen in het aardse domein.
Links is een schema weergegeven dat de tekst in dit artikel samenvat. Elk schema is een simplificatie van een mogelijke werkelijkheid om een en ander te kunnen communiceren. Voor verder begrip wordt verwezen naar de artikelen die de verschillende bewustzijnslagen beschrijven
De Natuur speelt zich af in een Agaten reageerbuis. De Natuur is mooi op zijn tijd, maar ook willekeurig en wreed. Een tsunami of orkaan is niet rechtvaardig en maakt geen onderscheid naar wie getroffen wordt. Maar in de Natuur voltrekt zich een mystiek vloeibaar evoluerend proces, dat in haar expressie dichter en dichter het opgelegde of eigenlijk ingelegde goddelijke doel zal bereiken. Niet dat nu een doel voor ons feitelijk bekend moet zijn, maar vanuit het idee van in elkaar liggende holons, zal het kleinste holon de ingrediënten van het omvattende holon moeten bevatten. Ook een boomblad kent de bedoelingen van God. Het geheel van De Grote Natuur kan aangewezen worden als een Opalen domein, met alle entiteiten, groot en klein, dat in een voortdurend zich ontwikkelend proces streeft naar vervolmaking. In de terminolgie van de Template, zijn het de kwaliteiten van Topaas waarmee de natuur, inclusief de mens, tot haar vervolmaking komt. Dus de rol en plaats van de Aarde kan als volgt worden geschematiseerd:
- De kosmos met daarin 16 bewustzijnslagen.
- Op niveau 10 de bewustzijnslaag Aquamarijn, lokaal belichaamd door de planeet Aarde
- Binnen het domein Aarde, beschermd door een Agaten ‘paraplu’ (niveau 7) heerst Opaal (niveau 6) als entiteit met als expressie de Natuur.
- een Natuur die door de mechanismen van Topaas (niveau 5) zich zal evolueren tot een ecologie die steeds beter aansluit bij de doelstellingen van de gehele schepping.
De Kleine Natuur
De natuur komt vaak niet erg netjes en rechtvaardig over. Er is geweld, competitie, het is rauw, onrechtvaardig en wreed. Geweld is een natuurlijk mechanisme waarin we nauwelijks de christelijke God van Liefde kunnen herkennen. In tegenstelling tot de Opalen Grote Natuur, zou dit verder aangeduid kunnen worden met een term als de ‘kleine natuur’. Op lokaal niveau lijkt alles geregeerd te worden door willekeur en chaos. En dit was dan ook juist de term van de Griekse filosofen voor de materiële werkelijkheid. Zij zagen de wereld als de materiële chaos die tegenover de perfecte goddelijke kosmos stond. In termen van de Template beweegt de hier genoemde kleine natuur in de domeinen Amber, het vermogen om aan te passen en om nieuwe combinaties en mutaties aan te gaan, Amethist, het vermogen om patronen te handhaven, om genetische codes te reproduceren en ook om culturele codes te handhaven en Peridoot, het totale reservoir aan biologische genen en subtiele genetische coderingen.
Linken
Voor sites met alle recente wetenschappelijke waarnemingen en nieuwsfeiten over de Aarde: Seti@Nederlandaarde portaal van www.goto2012.nl