Geboorte
Voor ook maar iets gezegd
gaat worden over de technische en esoterische kant van de geboorte van
een nieuw mens, moeten we stilstaan bij het wonder. Waar eerst niets
was, verschijnt een wezen, eerst teer, met ogen die verschrikt in het
licht kijken.
Dan een wezen dat, als alles goed gaat, voor de komende 80 jaar aan een
ontwikkelingsreis begint, door allerlei fases heengaat en voor enorme
beslissingen komt te staan. Naar alle verwachting zijn er momenten dat
deze mens zich de levensvragen stelt als: wie ben ik, wat kom ik hier
doen?
Die vraag is een wonder. Een ogenblik is er de vervreemding van het
automatische leven en het ontwaken van een wezen dat verder wil reiken
dan de ruimte en tijd. Maar verraadt de vraag niet de aard van het
wezen?
De conceptie
Elke geboorte begint met een conceptie. Een zaadcel bereikt een eicel.
Wat eerst twee was wordt één; een éénheid
aan een nieuw begin van een schepping. De baarmoeder ontvangt de
bevruchte cel, een klompje massa in een wereld van water. De baarmoeder
is een kamer die geïsoleerd is voor de subtiele signalen uit de
omgeving. In deze isolatie ontwikkelt zich een universum. D.M. neemt de
ontwikkeling van de eerste cel naar de cluster van cellen als voorbeeld
van het ontstaan van de schepping zelf. In elk wezen herhaalt zich weer
de schepping tot aan de fase van de evolutie waar dat betreffende model
wezen is ontstaan.
Bij de foto: In de eicel zijn nog net de twee kernen met genetisch materiaal afzonderlijk zichtbaar: één kern van de man, de ander van de vrouw. Spoedig zullen deze versmelten.
De zwangerschap
De eerste cel deelt zich in tweeën, dan gaat de
deling door. Eerst vier, in de vorm van een tetraëder, dan acht in
de vorm van een stervormige tetraëder, of kubus. Met 32 cellen
verlaat het klompje cellen de symmetrie. Die eerste cel is in wezen al een pentagram. Een kloon van alle andere
pentagrammen met de eigenschappen van groei en ontwikkeling in zich.
In de eerste 18 tot 20 weken gebeurt er niet veel meer dan de herhaling
van de evolutie. De cluster met cellen wordt een vis, een reptiel, een
zoogdier. Dan in de 20ste week vindt het wonder plaats: de bezieling.
De ontwikkeling van het fysieke lichaam is in alle onderdelen voltooid
en vormt een goed raamwerk voor de ontvangst van de ziel en de
geest. Medici weten te vertellen dat rond deze tijd de zenuwbanen in de
foetus aan elkaar gekoppeld worden.
De foetus zendt een signaal uit dat ergens vanuit het universum
beantwoordt wordt. Er wordt een verbinding gelegd en via deze
verbinding daalt een geest(spirit) in
het lichaam in. Door deze verbinding daalt tevens vanuit het astrale licht
een ziel in en wellicht één of
meerdere astrale lichamen en diverse
andere lokale entiteiten en coderingen. Deze verbinding is als een
navelstreng met het universum. Deze navelstreng blijft bestaan tot
enige tijd na de geboorte. De openheid voor nieuwe coderingen blijft
zelfs bestaan tot aan de pubertijd.
Bij de foto: Een suggestieve foto van een drie maanden oud embryo in een ruimtecapsule
De moeder ervaart meestal rond de 20ste week voor
het eerst bewegingen
of schopjes tegen de baarmoederwand. Communicatie via muziek blijkt vanaf dat moment mogelijk.
Voor een mens is deze indaling de eigenlijke geboorte op
aarde; de
fysieke geboorte in de 40ste week is eigenlijk slechts een verandering van
leefruimte.
Met de indaling activeert zich de radiatie van alle levensprocessen in
het wezentje in de baarmoeder. De rand van de aura begint zich te
vormen.
In de 32ste week van de zwangerschap gaat de nieuwe mens rondkijken in
de subtiele leefomgeving van de moeder, haar aura en mentaal lichaam, en
gaat allerlei coderingen in het eigen systeem overnemen. In
computertaal zou je kunnen spreken van het downloaden van programma's!
Niet voor niets wordt gezegd dat cultuur wordt overgedragen via de
moeder; en is het gebruik onder joden om een kind als joods te
aanvaarden als de moeder joodse is.
In het oude Perzië werden er tuinen aangelegd, waar vrouwen verbleven gedurende
de zwangerschap om in een aangename omgeving te zijn zonder verstorende invloeden.
De geboorte
De geboorte wordt ingeluid door het kind zelf. Op zeker moment prikt
het door de isolatie van de baarmoeder en het lichaam van de moeder
wordt een wezensvreemde entiteit in zich gewaar. Een
natuurlijke reactie is om dit uit te stoten. Wat volgt is de bekende
geboorte: een overgang van de wereld van water naar de wereld van het
element lucht. De navelstreng met de moeder (via de placenta) wordt
doorgesneden, enige tijd later volgt het verbreken van de navelstreng
met het universum (een mooi beeld zou zijn om dit de navelstreng met
de vader te noemen).
Eenmaal uit de isolatie van de baarmoeder, wordt het kind blootgesteld
aan de invloeden van buiten. Een van de eerste overweldigende invloeden is die van de sterren.
De astronomische constellatie van dat moment zet haar stempel op de nieuwe mens.
Wat nu volgt is een ontwikkeling van een mensenleven dat gecodeerd is
met verleden en toekomst en het vermogen keuzes te maken. Voor deze
ontwikkelingsreis wordt verwezen naar
Levensfasen I en
Levensfasen II
Het sterven kan tenslotte gezien worden als een andere geboorte: die
in de wereld van het vuur, de wereld van radiatie en signaal.