Newgrange, een ervaring
december 2010
Newgrange is een megalithisch grafmonument, gebouwd omstreeks 3200 v Chr. Het bevindt zich in het Boynedal in het Noordoosten van Ierland. In de jaren ’60 van de vorige eeuw werd het grafmonument, tot dan niet meer dan een heuvel, gereconstrueerd. Toen bleek ook een bijzonderheid van deze heuvel. Op de winterzonnewende schijnt de opkomende zon net door een opening boven de deur tot in het einde van het ganggraf.
In de zomer van 2003 bezocht ik dit complex. Het is nu één van de grote toeristische trekpleisters van Ierland. Met een klein groepje werden we door een gids in het ganggraf geleid. Meer dan een tiental bezoekers tegelijk is vanwege de kleine ruimte niet mogelijk. Het bezoek viel tegen ten opzichte van mijn verwachtingen. Tijd om wat te voelen of te ervaren was ons niet gegund. In de avond probeerde ik vanuit mijn tent op een camping in de buurt meditatief deze plaats nader te onderzoeken.
Ik kijk nog eens op de omgevingskaart om me te oriënteren, sluit mijn ogen en breng mezelf in een alfa-staat.
Ik kom los van mijn lichaam en los van de grond. Als vanzelf kom ik terecht in Newgrange.
Het monument bevindt zich schuin onder me. Het is er stil. Al spoedig begeef ik me in de gang. Het is er niet zo klein als die middag.
Ik kijk nieuwsgierig rond en ontwaar een gat in de grond. Een wijd rond gat, diep en in duisternis gehuld.
Ik voel me niet angstig, een vraag die anderen later zullen stellen.
Ik stel slechts vast dat daar onder de grond wezens aanwezig zullen zijn. Zonder dralen daal ik af.
Ik glijd eenvoudig naar beneden. De stilte gaat over in gemurmel en daarna herkenbare geluiden van wezens.
Er heerst opwinding. Ik voel de opwinding van deze wezens overslaan op mij.
Hun geluiden zijn uitingen van opwinding.
Ik vraag me af waarom. Het antwoord wordt aangedragen.
Het is niet dat een wezen tegen me spreekt, maar men spreekt in mij.
Duizenden jaren heeft men geslapen omdat het complex niet in gebruik was en vergeten voor de mensheid.
Nu sinds enige tijd stroomt er enorm veel en voortdurend aandacht naar deze plek, waardoor alles wakker is geworden.
Maar er wordt geen beroep gedaan op hen die hier verblijven, zoals dat vroeger gebruikelijk was.
Alle aandacht maakt hen opgewonden, maar er is ook verbazing en onzekerheid. De wezens wervelen om mij heen.
Ik zie geen duidelijke afzonderlijke wezens. Eerder wervelende schimmen of knopen van bewustzijn in de duisternis.
Ik vraag wat hun taak op deze plek is. Het antwoord formeert zich in me: Dit is een inwijdingsplek waar latente krachten
of talenten in mensen geactiveerd worden.
De wezens faciliteren hierbij. Priesters begeleiden de bezoeker in dit proces en brengen het contact tussen de
bezoeker en de wezens tot stand. De priesters nodigen uit en instrueren.
De wezens zijn nu geactiveerd, maar weten niet wat ze moeten doen.
Ik besluit hen uit te leggen wat er in deze tijd aan de hand is en waarom al deze mensen hier langs komen.
Ze luisteren. In zekere zijn veel mensen zoekend naar potentiële zelf, velen zullen deze plaats inderdaad
beschouwen als een spirituele plek die hopelijk hun zal beroeren. Anderen weten niet waarom ze hier zijn,
weten misschien niet eens dat ze zoekende zijn. Er zijn echter geen priesters mee die mensen begeleiden.
Ik draag hun op vooral met hun werk verder te gaan, maar zelf uit te zoeken wie wat nodig heeft.
Het lijkt of de geluiden om mij heen veranderen. De algemene ruis van opwinding wordt gerichter, helderder.
Ik besluit te vertrekken Ik kwam, er was een ontmoeting en een proces.
Iets heeft zich veranderd en het wordt daarom tijd om te vertrekken.
Later bedenk ik me wat ik allemaal nog meer had willen vragen en vooral om iets in mij te activeren. Alleen het gaat niet altijd zo gecalculeerd op dit soort reizen. Het denken lijkt op de beweging van stroop. Eerder manifesteert zich iets op ontluikende wijze dan een vlotte, scherpe conversaties met vertegenwoordigers van gene zijde. Al met al een bijzondere ervaring. Ik vraag me af wat er de bezoekers te wachten staat.
Newgrange tijdens de winterzonnewende van 2006: