Normen
In het algemeen de minimum vereisten of het minimum aanvaardbare gedrag dat nog getolereerd kan worden, opdat de verbintenis met de externe energiebron, een kracht of deva, gehandhaafd kan blijven.
Vaak worden normen als beperkend ervaren, als wetgevend. Men zou dan eens kritisch kunnen kijken wat de oorsprong is van de betreffende norm. Waarschijnlijk is de achterliggende waarde uit het oog verloren, of wordt het tijd andere normen te formuleren die beter bij de betreffende waarde passen. Normen beschermen de verbintenissen met externe energiebronnen (die van waarde zijn). Feitelijk zijn normen dus altijd persoonlijk en is er geen oordeel te vellen over de normen van een ander. Er zijn ook collectieve normen, de geschreven en ongeschreven regels van gedrag van een samenleving. Deze zijn gevormd door de collectieve waarden van een samenleving. Het niet nakomen van deze normen door een individu kan leiden tot uitstoting: het verbreken van de verbintenis tussen het collectief en het individu.