inspiratie
Bedrink je
oktober 2007
Onderstaand gedicht is een ode aan het leven, vooral ook een ode aan connecties met zingevende essenties, die het leven betekenis geven. Tegelijkertijd kent deze ode geen bekrompen moraal. Ieder doorleefd pad is een goed pad.
Bedrink je
Je moet altijd in een roes zijn. Daar draait alles om,
dat is het enige wat telt.
Om de verschrikkelijke last van de Tijd,
die je rug breekt en je naar de aarde buigt, niet te voelen,
moet je je zonder ophouden bedrinken.
Maar waaraan? Aan wijn, aan poëzie of aan deugd, wat je maar wilt.
Maar je moet in een roes zijn.
En als je toch wakker zou worden op de trappen van een paleis,
in het groene gras van een greppel,
of in de droefgeestige eenzaamheid van je kamer omdat de roes al afgenomen of zelfs verdwenen is,
vraag dan aan de wind, aan de golven, aan de sterren, aan de vogels, aan de klokken,
vraag aan alles wat zucht,
aan alles wat beweegt, aan alles wat zingt, aan alles wat spreekt, vraag hoe laat het is.
En de wind, de golven, de sterren, de vogels, de klokken zullen je antwoorden:
"Het is tijd voor je roes! Om te ontkomen aan de slavernij van de martelende tijd moet je je onophoudelijk bedrinken!
Aan wijn, poëzie of aan deugd, wat je maar wilt."