Motieven voor het leven
december 2010
Doel en reden voor het leven is het verwerven van een onsterfelijk bestaan. Onder het lemma Aarde wordt Moeder Aarde beschreven als een bijenkorf, waarin de mens uitgebroed wordt voor een leven ergens anders. We zijn hier op aarde om een leven te verwerven, niet (alleen) om er een te hebben. Wat zijn dan de ingredienten waarmee dat embryonale leven op aarde groot wordt? Daarin liggen dan de motivaties en inspiraties voor het aadse leven vervat. Leo Armin heeft 16 bewustzijnslagen beschreven, waarvan er 13 ook opgevat kunnen worden als een bron voor onsterfelijkheid.[zie:Template]. De zin van het leven zou dus uit deze bewustzijnslagen kunnen blijken. Zeven lagen kunnen goed beschreven worden als bron voor inspiratie en motivatie om een aards bestaan vorm en zin te geven. Er zijn sprekende voorbeelden waarin mensen, van topsporters tot heiligen, vorm geven aan hun leven met één of meer van die zeven bronnen. De zeven lagen, genoemd naar edelstenen, in opklimmend bewustzijnsniveau zijn: Robijn, Topaas, Opaal, Agaat, Smaragd, Saffier, Aquamarijn.
Onder de laag Robijn heeft het geen zin om over de zin van het leven te spreken in de betekenis van het verwerven van een onsterfelijk bestaan. Pas vanaf Robijn en hoger is er een verbintenis met een spirituele dimensie mogelijk[1]. Op zijn best luidt bijvoorbeeld een Amethisten sentiment (onder Robijn): Integreer in de cultuur die jou onderhoudt. De zin van het leven ligt in het voortbestaan van de gemeenschap; je leeft voort in jouw kinderen.
Nu dan een beschrijving van de zin van het leven bezien met een Robijnen, Topaas, Opalen en Agaten bril.
Robijn
Door de schepping heen stroomt een levensenergie, die doorgegeven wordt van ziel naar ziel
als in een keten[2]. Het leven verplaatst zich van alg naar vis, naar reiger. Zo in het geziene, zo ook in het ongeziene.
Een eenvoudige functionele reden voor het bestaan is hier een rol in te vervullen. Eten en gegeten worden, genieten en dienen.
Het geven en als consequentie ook het ontvangen zijn de uitingen van de stroom die leven heet.
Er is in- en uitademing, de een is de tegenstroom voor de ander en beiden ondersteunen elkaar.
Meedoen aan deze natuurlijke stroom krijgt een spirituele dimensie wanneer dit bewust en met overtuiging gedaan wordt. Aandacht, respect, getuigenis
zijn de geestelijke tegenbeweging van het gegeven worden.
Een eenvoudige tegenbeweging van ontvangen is dankbaarheid, allereerst als sentiment, niet noodzakelijkerwijs in een tegengift.
In de ritualisering of vormgeving van een spiritueel bewustzijn past een dankoffer en een dankgebed.
Diep in ons verankerd is het idee van geven en ontvangen, wat zich uit in offeren en ontvangen. Robijn stuurt aan op onvoorwaardelijk geven,
zoals leven door de Grote Natuur zelf gegeven wordt. Het leven wordt gegeven zonder eisen en verwachtingen[3].
Geven en ontvangen zijn geen ingewikkelde dingen; het gaat soms niet eens om dingen maar om sentiment. Eten kan beschouwd worden als ontvangen. De Aarde zegt: “Neem dit brood het is mijn lichaam; drink deze wijn het is mijn bloed”[4]. Alle reden om dankbaar te zijn bij het eten, deze dankbaarheid is juist de ongecalculeerde tegenbeweging van sentiment aan de gever. Genieten van goede gaven krijgt een spirituele component als deze het intieme gevoel van genegenheid met de gever (de Aarde, de kok, het gemeste varken, etc.) omvat. De gever of het offer wordt door dankbaarheid gezegend.
Dit is een mooi moment stil te staan bij het bijzondere woord “genegenheid”. De stam van het woord is negen.
Genegenheid betekent dus letterlijk zoiets als “in de staat van het negen zijn verkeren”.
Negen is numerologisch een spirituele apex. De vervulling van het samenkomen van “hemel” en “aarde”.
Negen is het resultaat van samenwerkende cyclische bewegingen [zie:acht] en de resultante daarvan:
de gemeenschappelijke as, ofwel de ervaring van de gemeenschap van hemel en aarde.
De eigen 5 (het pentagram, het individuele bewustzijn) lost op in de 9. Het ervaren van de negen is de mystieke ervaring waarin het onderscheid
tussen jezelf en de ander wegvalt, of tussen God en jezelf zoals je wilt. Robijn transformeert in Smaragd.
Foto: een Hindoeistisch offerritueel de puja; de dagelijke gave van kleine offergaven aan een vereerde godheid. In de puja wordt het verbond tussen de godheid en de devote gevierd.
In het ervaren van genegenheid voor de bronnen van jouw bestaan wordt de zin van het leven vervuld. Dit is uiteraard het achterliggende sentiment voor het dankgebed voor de maaltijd. Echter een Amethisten routine is echter nog geen Robijnen werkelijkheid. Het valt kennelijk niet mee (voor mij, laat ik voor mijzelf spreken) om onbevangen dankbaar te zijn voor het leven, terwijl dat het eenvoudigste zou moeten zijn.
Topaas
De wielrenner[5] doet hier zijn uiterste best om een record te vestigen of om zijn minst eerste te worden. Zijn dagprogramma, zijn dieet, zijn trainingen zijn hierop gericht.
Kijk ook eens naar de fiets en zijn kledij. Verschillende mensen zijn hieraan bezig geweest op hun manier om het beste materiaal te maken om
die overwinning mogelijk te maken. Het is een gezamenlijke inspanning van tientallen mensen,
zoniet duizenden als we de constructie van wielerstadions mee nemen en de organisatie van deze evenementen.
Het is de inspanning van misschien wel miljoenen als we de hele wielercultuur van de afgelopen 200 jaar
erbij betrekken om nu net 1/10e van een seconde sneller te kunnen zijn dan een mens ooit op de fiets is geweest.
Het is de energie van Topaas die dat veroorzaakt. Eenzelfde inspanning kunnen we waarnemen op het gebied van wetenschap, kunsten, economie.
Deel te nemen aan een inspanning om ergens een verbetering in te bereiken, individueel of als deel van een collectief is voor velen de zin van het leven.
Gedrevenheid in Topaas is de opmaat naar bezetenheid in Opaal.
Topaas zet aan en drijft de mens (maar ook de schepping als geheel) vooruit.
De vooruitgang is de voldoening. Waar dit past in het grotere plaatje is op lokaal of individueel niveau niet belangrijk.
Rationeel gezien is het onwaarschijnlijk dat de 1/10e seconde tijdwinst een winst is waarvan de mensheid spiritueel bevrijd zal worden.
Maar wie zal hierover kunnen oordelen? De bewustzijnslaag Saffier of hoger zou ons dat kunnen vertellen.
Opaal
Het overgeven van het lichaam en het verliezen van “jezelf” zo je wilt aan doelen, entiteiten of machten veel groter dan jezelf ooit zou kunnen
zijn met als resultaat dat het onderscheid tussen “kleine ik” en die zaak wegvalt.
Jij wordt die entiteit, het vleesgeworden doel. Twijfel aan de zin van het leven valt toch weg als je geroepen wordt voor een heilige zaak?
Bezeten zijn, je laten mee voeren en je voor 100% inzetten voor een visie is een benijdenswaardige staat.
De energie waarmee deze mens in de wereld stapt is de energie van de entiteit, misschien is deze wel onuitputtelijk,
meer dan zijn lichamelijke vermogens aan kan. Is er een moraal aan welke entiteit men zich zou moeten geven?
In ieder geval niet een moraal van een Amethisten cultuur.
Een mogelijke dakloze, die als bezeten opgaat in de muziek die hij maakt op een metro-station is misschien op dat moment een
gelukkige “opaal-heilige” en wellicht dichter bij God dan de gemiddelde forens[6].
De Aquamarijne wijze kan een oordeel vellen.
Agaat
Agaat wordt ervaren als de externe dwang (constraint)[7] op het leven, waardoor het leven de vorm aanneemt zoals we die kennen.
Laten we deze externe dwang de Heilige Orde noemen, zonderwelke er geen vorm, geen vooruitgang, geen bestendigheid,
geen ontwikkeling en geen vrijheid mogelijk is.
De Heilige Orde is onze Weldoener[8]. Deze notie schept drie mogelijke reacties[9]:
- Overgave. Dit is een expressie van Agaat in Opaal. Echter vroeg of laat komt men in conflict. Het lijkt wel of morele dilemma’s mede een Agaten eigenschap vormen van de schepping. Overgave dwingt de overgave op te geven om een andere weg in te slaan. Zie voor verdere referentie: Via Eminentia.
- Gehoorzaamheid en discipline. Waar overgave niet mogelijk is, maar men overtuigd is van de juistheid van bepaald gedrag, is er de attitude van gehoorzaamheid en discipline om te doen wat een mens moet doen om goed te zijn in de ogen van God. Voorbeelden te over van godsdienstige disciplines: de christelijk monastieke orden, de 613 Mizwot (joodse wetten) in het judaïsme, het achtvoudige pad van het Boeddhisme. De discipline kan ook een offer worden aan de goedheid van God en dan een Robijnen sentiment worden. De redelijkheid van een geloofsregel wordt dan ondergeschikt. Onredelijkheid van een regel wordt juist door het offer gerechtvaardigd. Wie wil niet de wet van God gehoorzamen? Maar wat is de wet? Die van de Bijbel? Die van de Sharia? En welke Sharia?. Hoeveel misbruik wordt er niet gemaakt van vermeende influisteringen van God? Dit brengt ons naar de derde reactie:
- Onderzoek, Analyse, Rede. De geschiedenis leert dat we slechts beperkt af kunnen gaan op de mening of openbaring van anderen. Zin moet telkens opnieuw gevonden en omarmt worden. De zin van het leven in dit aspect van Agaat is het vinden van de zin van het leven. En uiteraard is dit een continu iteratief proces. Topaas veroorzaakt het verantwoordelijkheidsgevoel te blijven zoeken naar betere antwoorden. De openbaring van gister is misschien de leugen van morgen. Openbaring is altijd in de gangbare concepten en taal van de recentste geschiedenis geschreven. Dus beperkt houdbaar. Dit is in Agaat geen vrijbrief om alle regels en moraal opzij te zetten. Het is een attitude om het goede te behouden en het betere te vinden.
Bij een continu iteratief proces kan uiteraard gedacht worden aan cyclische leerprocessen met vier stadia[10]. In Orientatie/ Boroboedoer is er één beschreven[11]. Volgens Schechner[12] is een dergelijk cyclisch ontwikkelingsproces een rite de passage. Door het conflict dat ontstaat tussen vier invloeden heerst er een liminale toestand[13], waarin geestelijke groei (transformatie) mogelijk wordt gemaakt. Een liminale toestand is een drempel situatie (Lat.: limen=drempel) tussen twee vormen van zijn. Vaak gaat dit gepaard met een rituele begeleiding.
In dit gedeelte over de Agaten zin van het leven, wordt in tegenstelling tot de voorgaande lagen, aangeleund tegen de spirituele oorsprong van de Schepping. De Heilige Orde is genoemd en God. Agaat kan gezien worden als een poort (Eng: a gate) naar de hogere bewustzijnsniveaus. Een doorbraak in Agaat heeft vervolgens effect in de lagere bewustzijnslagen[14]:
- Opaal – overgave en openbaring;
- Topaas- verantwoordelijkheid;
- Robijn – respect, genegenheid;
- Amber – aanpassing;
- Amethist- cultuurverandering;
- Peridoot - gedrag.